Hep avutuyoruz kendimizi ve birbirimizi. Yanı başımızda otururken yeni aşkımız, Dalıyor da gözlerimiz bir şarkı marifetiyle, Düşüyle eski sevdaların, ıslanıyor dudaklarımız. Sarılıyoruz yanı başımızdakine sonra, sımsıkı! “Daha önce hiç yaşanmamış” gibi İlkmiş gibi “aşkın böylesi” ! Nasıl kanıyoruz, nasıl kandırıyoruz bir çırpıda! Ölmedik mi daha önce kollarına başkalarının, Sözlerine gömülmedik mi, nefes nefese? Bir bakışlarında boğulup da, Bir dokunuşlarına doğmadık mı yeniden? Kime bu kandırmaca, neye? Yeni “yegane”mize bu yalan, düzen? “Senin gibisi olmadı, olmayacak” Yeni “aşk”ımıza mı, paçalarımızdan akanlarla? … Dil hep söyler, Ne adidir o! Kalp de ona uyup Çarparsa önüne gelene, Yoktur ondan adisi. 05.09.2009//06:28
benim de oluyor öyle dertlerim, özellikle geceleri.. Bakınız, sabahın ilk saatlerinde bilincim aktı, ama sen daha özlü anlatmışın, özendim:)
YanıtlaSilKocaman bir yazının, minicik bir kısmısı.
YanıtlaSilYazı gün olur biterse ya da daha büyükçe bir metin doğurursa tamamını beraber okuyacağız yine, bu gözlerle! :)
Ama o kadın. Tabi benim. Biraz sensin. Biraz diğerlerimiz.
:)
Kadın aynı kadın.
YanıtlaSilPeki hayat da aynı hayat mı ?
Hayat da tıpkı hayat! Olduğu gibi işte, kesinlikle olması gerektiği gibi değil ama...
YanıtlaSilHer gece sıkıştırır mı insan kendisini,yanımda oysaki ama yok.. Neden yanımda ki ve niye böyle uzak nidaları atıyorum bende geceleri. Kadın aynı da acı sürekli şekil değiştiriyor,her gece başka bir yalanı düşürüyor aklıma/dilime.
YanıtlaSilÇok seviyorum yazdıklarını ve
'Kocaman bir yazının, minicik bir kısmısı.
Yazı gün olur biterse ya da daha büyükçe bir metin doğurursa tamamını beraber okuyacağız yine, bu gözlerle! :) '
Sabırsızlıkla bekliyorum :)
Çok teşekkür ederim sevgili Cadızula!
YanıtlaSilSeni burada görmek güzel, yine yanı başımdaki aynı kadınla..
Yazılacaktır, mutlaka bir gün bitecektir. Okur gözlerimiz..
:)