26.3.15

Anılar unutulur; en kötü yanları da budur.

Sinema söz konusu olduğunda iflah olmaz bir seyirciyim! Yani bu demek değil ki, günde 86 tane film izliyorum, bütün yönetmenleri tanırım, ülke sinemaları hakkında engin bilgiye ermiş, ne varsa yalayıp yutmuşumdur. Aksine. Ben tam bir seyirciyim. Filmleri izleyen ve unutanlardan. Tek yaptığım arada iyi müzik duyduklarımı, iyi senaryo gördüklerimi hafızama kaydetmek. Bir de vakit bulursam buraya. 

Söz konusu film Calvary. Yani bizde bilinen adıyla İtiraf. 2014 yapımı bir film. İrlanda'da yaşayan bir rahip olan James, filmin açılış sahnesinde günah çıkarmaya gelen biri tarafından ölümle tehdit ediliyor. Aralarında geçen bu konuşmadan bir hafta sonra öldürüleceği fikrine kapılan rahibin, bir haftasını izliyoruz filmde. 

Adeta gerçek insanların dünyasında, sanki bir fotoğraf albümüne bakıyormuşuz gibi gezdiriyor bizi yönetmen John Michael McDonagh. İtiraf etmek gerekirse onun da izlediğim ilk filmi. 

Film boyunca çok az kişi görüyorsunuz. IMDB'nin kaynaklık ettiği bilgiye göre sadece 12 kişi. Bu yan karakterlerse sayıları itibariyle oldukça ilginç. Zira 12 kişi olmalarının, 12 havariye bir gönderme olduğu hemen akla geliyor .

Her ne kadar film size az yüz vaat etse de, çok iyi bir senaryo, dolu dolu bir metin izletiyor. Bazı sahnelerde filmi durdurup az önce söyledikleri şey üzerine düşünürken buldum kendimi, yalan yok! 

"Sanat olacağım ben" havalarına girmeden, zarif dokunuşlarla, filmdeki herkesin ve rahip James'in ölüm algısını, her birimizde yerleşik bulunan ölüm kavramını derin derin düşündürüyor film. Ekşisözlük'te filan denk gelebileceğiniz o "zaman kaybı" ya da "zamanınız varsa izleyin" temalı çamur yorumlara da aldanmayın. Kafanız açıkken, açın filmi de, babalar gibi izleyin. Benden 7.5/10.

- İnsanlar niye intihar eder Peder?
- İnsanlar niye mi intihar eder? Hemen konuya giriyorsun. Bir sürü nedeni vardır herhalde. Niye bunu düşündün?
– Bilmem. İçki, depresyon belki de sevişmemektendir.
- Şık ve bakımlı bir adamsın. Bu konuda sorunun olacağı aklıma gelmezdi.
- Konuşma yeteneğim yok. Hiç olmadı.
- Bu sana intihar etme arzusu mu veriyor?
- Her şeyden daha çok sıkıyor. İster intihar olsun, ister orduya katılmak.
- Bunlar zorlayıcı seçimler.
- Katılırsan bir işi öğrenebilirsin.
- Katılmazsan da öğrenebilirsin.
- Çok daha fazla hayatı deneyimleyebilirsin.
- Savaşta çarpışarak esaslı biri olacağını mı sanıyorsun?
- Galiba orduya katılmamı desteklemiyorsunuz.
- Şöyle söyleyelim… Barış zamanında orduya katılan birinde hep doğuştan bir psikopatlık olduğunu düşündüm. Bana kalırsa insanlar orduya, adam öldürmenin nasıl olduğunu öğrenmek için katılıyor. Teşvik edilmesi gereken bir eğilim olduğunu düşünmüyorum, ya sen? 

-İsa Mesih de böyle düşünmüyordu. Ve Tanrı’nın “öldürmeyeceksin” emri sayfanın en altındaki, öldürmenin sorun olmadığı örneğini ima eden kısma nazaran önemsiz kalıyor.

/

Özür dilemek, geçmiş günahlarımın kefaretini ödemek istiyorum. Tüm günahlarımın geçmişte kaldığını düşünsem de. Aksi hâlde günah olmazlardı. Kötü düşünce olurlardı sadece. Aklının içinde dolaşıp duran.

/

- Yeterince iyi bakarsan güzelliği her yerde bulabilirsin derler.
- Bence çoğu şeyde güzelliği bulabiliyorsun. Ama her şeyde değil. Bu mantıksız olurdu.


/

Gerçekten ne zaman yaşlanırsın biliyor musun? Etrafındakiler “ölüm” kelimesini kullanmadığında.

/

- Dostum olduğunu sanmıştım.
- Dostun, henüz edinmediğin düşmanındır sadece.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

yok'la'ma!