24.9.12

kafası serin


yapmak istediklerimizin sınırı yoktu. sürekli bir yerden başka bir yere gitmeye karar veriyor, yola çıkıyor, gidilecek yere varıyorduk. şehirler geçiyor, şehirlerden geçemiyorduk. sonra yorulduk. yorgunluk bir bulut misali oturdu üzerimize. koyunlara benzeyen, fil ağırlıklı bulutlarla yaş aldık, yaşlandık. işte o sıralarda, tüm koşturmalardan uzak, gel-git'lere yabancı köşeler, kafası serin insanlar düşledik; istedik ki yanı başımızda dursunlar, söyleşsinler, bir yere gitmesinler. gitmek, onlardan gitsin istedik, bizden uzağa biraz da. hayat, önceleri hep gitmek, sonra ise yalnızca kalabilmeyi arzulamak oldu. durdu. 

Fotoğraf: Originalbossman via DA

yok'la'ma!